Inhalt

Słoń azjatycki PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   
niedziela, 30 września 2012 15:49

Na dzień dzisiejszy naukowcy szacują, że światowa populacja słonia azjatyckiego – nazywanego również słoniem indyjskim lub Elephas Maximus – wynosi ilościowo w przybliżeniu 40 tysięcy osobników, czyli mniej niż jedną dziesiątą liczby osobników słonia afrykańskiwgo. Być może uszczuplenie się populacji słonia azjatyckiego nie było zauważalne, gdyż odbywało i odbywa się stopniowo. Przyczyny wymierania osobników z populacji słonia azjatyckiego sątakie same jak przyczyny wymierania osobników populacji słonia afrykańskiego – kłusownictwo i wtargnięcie człowieka w dane środowisko.

Tak samo jak w przypadku gatunku Loxodonta, rozróżnia się podgatunki podległe gatunkowi Elephas Maximus. Ogólnie rzecz biorąc, słoń azjatycki jest mniejszy niż słoń afrykański.Ma mniejsze uszy o kształcie przypominającym subkontynent Indie. Zazwyczaj tylko samce mają duże zewnętrzne kły. Słoń azjatycki wyróżnia się również dzięki dużym obszarom depigmentacji skóry.

Pierwszym podgatunkiem jest Słoń Sri Lankijski (Elephas Maximus Maximus). Napotkany był tylko na wyspie Sri Lanka, w małym kraju przy południowo-wschodnim wybrzeżu Indii. Słoń ten jest największym osobnikiem spośród słoni azjatyckich. Szacuje się, że istnieje tylko 3 – 4,5 tysiąca członków tego podgatunku na wolności, chociaż ostatnio nie sporządzano dokładnego spisu.

Słoń azjatycki (indyjski)Dorodniejsze samce mogą ważyć do 5,400 kilogramów i mieć wysokość równą 3,4 metra. Samce sri lankijskie mają bardzo duże wybrzuszenie czaskowe. Obie płci natomiast mają dużo więcej obszaru podległego depigmentacji niż zostało to zanotowane u innych słoni azjatyckich. Zazwyczaj ich uszy, twarze, trąby i brzuchy są „skropione” skupiskami różowej skóry. W miejscowości Pinnawala Sri Lanka znajduje się schronisko dla słoni, które daje im opiekę w przypadku gdy są niesprawne ruchowo czy zranione. Program opieki zdrowotnej nad słoniami jest bardzo ważny i gra bardzo dużą rolę w ochronie słoni sri lankijskich przed wyginięciem.

Inny podgatunek słonia azjatyckiego, Słoń Indyjski (Elephas Maximus Indicus) również posiada wybrzuszenie. Słonie te występują w liczbie około 36 tysięcy i są jasno szare, a depigmentacja występuje u nich tylko na uszach i trąbie. Dorodne samce ważą zazwyczaj tylko około 5 tysięcy kilogramów ale są tak samo wysokie jak słonie sri lankijskie. Można je znaleźć w jedenastu azjatyckich krajach, od Indii po Indonezję. Preferują one tereny zalesione i strefy przejściowe pomięcy lasami i łąkami, gdzie łatwiej jest im znaleźć bardziej zróżnicowane pożywienie.

Najmniejszym ze słoni jest Słoń Sumatrański (Elephas Maximus Sumatranus). Szacowana ilość osobników w populacji tego gatunku wynosi od 2,100 do 3,000. Słoń sumatrański jest bardzo jasno szary a jego depigmentacja występuje w mniejszym stopniu niż u innych słoni azjatyckich; słonie sumatrańskie mają przebarwienia tylko na uszach. Dorosłe słonie sumatrańskie mierzą zwykle tylko od 1,7 do 2,6 metrów jeśli chodzi o szerokość ich ramion i ważą mniej niż 3 tysiące kilogramów. Niezwykle wielkie zwierzę – słoń – staje się w tym przypadku dużo mniejsze niż jego odmiana azjatycka czy afrykańska. Słoń sumatrański żyje tylko na wyspie Sumatra, zwykle można go znaleźć na terenach gęsto zalesionych a także w śrdowiskach częściowo porośniętych drzewami.

W 2003 roku, na Borneo, zidentyfikowano jeszcze więcej podgatunków. Bornejski Słoń Pigmejski, jak nazwano nowy podgatunek jest mniejszy i bardziej uległy niż słonie azjatyckie. Sołoń ten ma również stosunkowo mniejsze uszy, dłuższy ogon, a także prostrze kły.

Poprawiony: niedziela, 30 września 2012 15:54
 
© Słonie